- Posts tagged Opinions
- Explore Opinions on posterous
Ούτε ένας καμμένος κάδος...
Μα τι ξεφτίλα, τι ντροπή για διαδήλωση, τι αίσχος!
Να μη κάψουν ούτε έναν κάδο, ένα atm, ένα μετανάστη βρε αδερφέ!
Να μην κλείσουν έναν δρόμο, να μην κάνουν μια κατάληψη, να μη δείρουν έναν αστυνομικό;
Ούτε ένα δακρυγόνο, μια μολότοφ, ένα ντου με καδρόνια έστω!
Μα να κάθονται απλά και ειρηνικά και να κατασκηνώνουν στη μέση της πλατείας;
Θυμάμαι πριν 3-4 χρόνια, όταν είχε ξεκινήσει αυτή η ιστορία με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και το άρθρο 16.
Είχα πάει σε μία πορεία από τις λίγες όπου δεν είχαν γίνει επεισόδια.
Ήμασταν πάρα πολύς κόσμος, κάμποσες χιλιάδες φοιτητές. Είχαμε πλημμυρίσει το κέντρο γύρω από το Σύνταγμα.
Και ήμασταν χαρούμενοι για την τόση συμμετοχή, κυρίως μη κομματοποιημένων φοιτητών.
Φοιτητών που, σαν κι εμένα, είχαμε πάρει μόνοι μας την πρωτοβουλία να στηρίξουμε τη διαδήλωση.
Και η πορεία κύλησε ειρηνικά, χωρίς απρόοπτα, χωρίς ξύλο, χωρίς γνωστούς-αγνώστους, χωρίς ματ, χωρίς δακρυγόνα.
Και δεν το έμαθε ποτέ κανείς, δεν ακούστηκε σε κανένα μεγάλο δελτίο, δε γράφτηκε σε καμιά μεγάλη εφημερίδα. Το θυμόμαστε μόνο όσοι ήμαστε εκεί.
Και την επόμενη μέρα, ένας συμφοιτητής μου λέει: "Και τι περίμενες; Αν δε γίνουν επεισόδια, αν δεν εμπλακούν μπάτσοι, αν δεν πέσει ξύλο κι αν δεν καεί το κέντρο, δεν πρόκειται να ασχοληθεί κανείς μαζί μας".
Και να λοιπόν που είχε άδικο.
Εδώ και 6 μέρες, Ισπανοί έχουν μαζευτεί στις πλατείες όλων των μεγάλων πόλεων της χώρας και κατασκηνώνουν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις αυριανές εκλογές, για την κρίση, για ότι τελοσπάντων βλέπουν στραβό και άσχημο. Και διαμαρτύρονται ειρηνικά.
Μήπως, λέω μήπως, είναι καιρός να παρουμε ένα καλό μάθημα εκεί στην πατρίδα;
Εγώ απόψε θα είμαι εκεί.
Όχι γιατί με απασχολούν οι εκλογές στην Ισπανία, αλλά γιατί αυτοί οι άνθρωποι κατάφεραν αυτό που προσπαθούμε εμείς τόσα χρόνια.
Και το κατάφεραν τόσο απλά.
Β.
Αθήνα: countdown to crash?
Βαρκελώνη, χθες βράδυ. Περπατάω από ένα μπαρ προς τη στάση του λεωφορείου.
- "Σερβέσα-μπίαρ! Σερβέσα-μπίαρ αμίγκο!"
Καθώς πάσχουμε από έλλειψη περιπτέρων και 24ωρων ψιλικατζήδικων της γειτονιάς, είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο φαινόμενο εδώ, μετανάστες να πουλούν μπύρες στο δρόμο. Σε κάθε στενάκι του κέντρου, Πακιστανοί, Ινδοί, Άραβες και άλλοι διάφοροι μετανάστες, στέκονται με μια εξάδα "εστρέλλα" στο χέρι και φωνάζουν στους περαστικούς.
Πλησιάζω με τη συγκάτοικό μου η οποία προσπαθεί να κάνει παζάρι και να πάρει δύο κουτάκια στην τιμή του ενός. Η διεθνής λέξη "μαλάκα" ξεφεύγει από το στόμα μου και τα μάτια του πλανόδιου αστράφτουν.
- "Είστε Έλληνες;", ρωτάει σε σπαστά ελληνικά και χαμογελάει.
Πιάνουμε αμέσως κουβέντα σε μια περίεργη ελληνο-ισπανο-αγγλική διάλεκτο. Ζούσε και δούλευε Ελλάδα παλιά μου λέει. Πριν από δύο χρόνια. Μιλάει αρκετά καλά ελληνικά και φαίνεται ιδιαίτερα χαρούμενος που συζητά μαζί μου. Τον ρωτάω γιατί έφυγε και αν του φαίνεται καλύτερη η ζωή στην Ισπανία.
- "Ελλάδα πολύ ωραία. Ισπάνία shit.", μου λέει κατά λέξη και τον κοιτάζω κατάπληκτη. Πού ακριβώς ζούσε αυτός ο άνθρωπος; Σίγουρα μιλάει για Ελλάδα;
Αφού μιλήσαμε λίγο ακόμα, κατάλαβα γιατί το είπε. Ζούσε και δούλευε σε κάποιο χωριό στη Λακωνία. Όμως εγώ, για κάποιον (ανόητο;) λόγο υπέθεσα ότι με το Ελλάδα εννόησε Αθήνα. Και όχι άδικα ίσως, αφού ο μισός και παραπάνω πληθυσμός της χώρας έχει μαζευτεί σ'αυτή την πόλη.
- ~ -
Και πάλι σήμερα διαβάζω νέα, βλέπω τα βίντεο με τους ξυλοδαρμούς και τα επεισόδια και φρικάρω. Ένας φόνος προχθές και μετά το χάος.
Σύγχυση, θυμός και αηδία.
Ο φάυλος κύκλος μίσους μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας.
Ο φαύλος κύκλος μίσους ακροδεξιών και μεταναστών.
Εικόνες παραπάνω από οικείες πια. Εικόνες που είχαν γίνει καθημερηνότητά μου όταν ζούσα Αθήνα αλλά εδώ και λίγο καιρό είχα ξεχάσει.
Δεν ξέρω αν πρέπει να ντραπώ, να στεναχωρηθώ ή να φωνάξω.
Προσπαθώ να σκεφτώ τι μπορεί να γίνει. Πώς μπορεί να γίνει. Και για άλλη μια φορά καταλήγω στο ίδιο (ακραίο;) συμπέρασμα:
(Συγχωρείστε μου την παρακάτω συσχέτιση, αλλά δεν μπορούσα παρά να το σκεφτώ έτσι)
Η ζωή στην Αθήνα είναι σαν παλιό λογισμικό γραμμένο σε Fortran.
Του κάναμε ένα μικρό "συμμάζεμα-update" το 2004 για τους Ολυμπιακούς και από τότε το έχουμε αφήσει στη μοίρα του.
Κανείς δεν καταλαβαίνει απόλυτα πώς λειτουργεί και κανείς δεν μπορεί να το ελέγξει πια.
Είναι γεμάτο "bugs" τα οποία προσπαθούμε να καλύπτουμε πρόχειρα και τσαπατσούλικα.
Με κώδικα τόσο δυσνόητο που φοβάσαι να τον πειράξεις μήπως και σταματήσει να λειτουργεί.
Κι όσοι θαρραλέοι επιχείρησαν να βελτιώσουν κάτι, συνήθως κατέστρεψαν κάτι άλλο.
Αυτοί που το έστησαν έχουν φύγει πια και έχουν αφήσει πίσω κάτι χωρίς δομή και χωρίς συνοχή.
Κώδικα που χτίστηκε αυξητικά με το μοντέλο του καταρράκτη.
Ένα σύστημα που έχει φτάσει σε κορεσμό. Σύστημα που δεν κάνει scale.
Κι αυτό σημαίνει ότι δεν μπορέι να εξυπηρετήσει άλλα requests.
Κι όταν το σύστημα δεν είναι scalable, δύο είναι οι επιλογές:
Είτε θα αλλάξουμε πλατφόρμα και θα το ξαναχτίσουμε με άλλη λογική, είτε οι δυσαρεστημένοι "πελάτες" μας θα μας εγκαταλείψουν.
*φωτό από: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=942298
Όπως και να έχει, υπάρχει ένα τίμημα.
Είναι ακριβό, αλλά κάποτε και κάπως θα πρέπει να το πληρώσουμε.
Όπου φύγει-φύγει...
8 μήνες μετά
Πάνε 8 μήνες που έχω φύγει από Ελλάδα και ζω στη Βαρκελώνη. Γύρισα χθες λοιπόν για Πάσχα. Είχα ξαναέρθει τα Χριστούγεννα. Όμως αυτή τη φορά είναι αλλιώς. Βλέπω ήδη τη διαφορά. Είμαι εδώ μια μέρα και με έχει πιάσει ένας κόμπος στο στομάχι, μια κατάθλιψη, γίνεται ένα πάρτυ από σκέψεις μέσα στο μυαλό μου.
Κάποιος πυροβόλησε ελεγκτή, φοιτητές επιτίθενται στον Watson. Τρελές ειδήσεις σκάνε η μία μετά την αλλη και δεν ξέρω πώς να τις επεξεργαστώ.
Και τελικά το αποφάσισα:
Δεν πάει άλλο. Σήμερα πρέπει να αρχίσω να γράφω.
Από τη μία νιώθω τυχερή που δεν ζω εδώ. Τυχερή που βρήκα τρόπο να την κάνω γρήγορα, ανώδυνα και με ελαφρά. Από την άλλη νιώθω ένοχη που βλέπω και συνειδητοποιώ τι γίνεται και διάλεξα να αποδράσω. Ναι, αρνούμαι να ζήσω σ'αυτή τη χώρα έτσι όπως είναι και το ξέρω πώς αυτό είναι εγωιστικό. Με πληγώνει αλλά το λέω και θα συνεχίσω να το λέω: Αν μπορείτε, φύγετε. Για οπουδήποτε. Για οσοδήποτε.
Final Stage: Acceptance
Νομίζω πώς η Ελλάδα έχει περάσει ήδη στο στάδιο της αποδοχής. Έχουμε κρίση. Το ξέρουμε. Το αποδεχόμαστε. Είναι πλέον δεδομένο. Βέβαια και πριν φύγω, πάλι κρίση είχαμε. Αλλά δεν θέλαμε να το πιστέψουμε. Ήμασταν στο πρώτο στάδιο, αυτό του Denial:
- "Κρίση; Τι κρίση; Όλο γκρίνια είμαστε οι Έλληνες πια, την καταστροφή φέρνουμε. Μια χαρά θα πάνε όλα, δεν χρειαζόμαστε βοήθεια."
- "Τι; Θα μεταφέρεις τα χρήματά σου στο εξωτερικό; Μα γιατί; Μην είσαι χαζή, δεν υπάρχει περίπτωση πτώχευσης."
Ίσως μερικοί ακόμα δεν θέλουν να το πιστέψουν. Αλλά όλο και λιγοστεύουν. Και το ότι είμαστε πλέον στο στάδιο της αποδοχής είναι ιδιαίτερα εμφανές στη στάση της οικογένειας και των φίλων όσων από εμάς φύγαμε.
Στην αρχή ήταν:
- "Ναι παππού. Θα πάει το παιδί να σπουδάσει έξω. Και σε δύο χρόνια θα γυρίσει πίσω να πιάσει δουλειά εδώ."
Μετά την πρώτη επίσκεψη ήταν:
- "Ναι παππού. Καλά περνάει το παιδί εκεί, είναι καλύτερα από εδώ. Πότε θα γυρίσει; Εεε, θα δούμε. Σύντομα."
Τώρα το ξέρουν, ότι δεν θα ξαναγυρίσουμε. Τουλάχιστον όχι στο άμεσο μελλον:
- "Ναι παππού. Καλά είναι το παιδί. Πότε θα γυρίσει; Και τι να κάνει να γυρίσει στην Ελλάδα παππού;"
Επίλογος
Μερικές φορές όταν συζητάω με φίλους, ίσως φαίνομαι κατενθουσιασμένη με την Ισπανία και δεν βλέπω τα στραβά τους κι εκεί. Ίσως υπερεκτιμώ κάποια πράγματα ή υποτιμώ τα πράγματα εδώ. Δεν διαφωνώ. Μπορεί να είναι αλήθεια. Άλλωστε δεν μπορώ να μην παρατηρήσω την αναλογία των πραγμάτων.
Το όπου φύγει-φύγει δεν είναι φαινόμενο Ελληνικό.
Και οι Ισπανοί ψάχνουν διεξόδους και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι φοιτητές. Λονδίνο, Σουηδία, Η.Π.Α... (Έχουν ιδιαίτερη αγάπη στις Η.Π.Α. και στα πανεπιστήμιά τους. Οι ευρωπαίοι φοιτητές φεύγουν για Αμερική και η Ευρώπη ψάχνει φοιτητές στην Ασία... Αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση που απαιτεί από μόνη της ένα post.)
Σκοπός μου δεν είναι να σας πείσω πόσο πιο ωραία είναι έξω, ούτε να σας πω για ακόμα μια φορά πόσο σκατά είναι τα πράγματα εδώ. Αυτό το ξέρετε καλύτερα από εμένα όσοι μένετε εδώ. Σκοπός μου είναι να πω όσα θέλω να φωνάξω, όσα θέλω να ακούσουν όσοι κοιμούνται εκεί έξω.
Και θα κλείσω το πρώτο μου post, παραθέτοντας μια ατάκα που μου είπε ένας φίλος Βαρκελωνέζος πριν μερικές μέρες και τη θυμήθηκα διαβάζοντας τις σημερινές ειδήσεις:
"Ευτυχώς που δεν πέρασε και η άλλη Ελληνική ομάδα (ο Ολυμπιακός) στο final 4 της Βαρκελώνης. Δε θέλουμε να μας καταστρέψετε την πόλη."
Τα σχόλια δικά σας...
Β.



