Όπου φύγει-φύγει...
8 μήνες μετά
Πάνε 8 μήνες που έχω φύγει από Ελλάδα και ζω στη Βαρκελώνη. Γύρισα χθες λοιπόν για Πάσχα. Είχα ξαναέρθει τα Χριστούγεννα. Όμως αυτή τη φορά είναι αλλιώς. Βλέπω ήδη τη διαφορά. Είμαι εδώ μια μέρα και με έχει πιάσει ένας κόμπος στο στομάχι, μια κατάθλιψη, γίνεται ένα πάρτυ από σκέψεις μέσα στο μυαλό μου.
Κάποιος πυροβόλησε ελεγκτή, φοιτητές επιτίθενται στον Watson. Τρελές ειδήσεις σκάνε η μία μετά την αλλη και δεν ξέρω πώς να τις επεξεργαστώ.
Και τελικά το αποφάσισα:
Δεν πάει άλλο. Σήμερα πρέπει να αρχίσω να γράφω.
Από τη μία νιώθω τυχερή που δεν ζω εδώ. Τυχερή που βρήκα τρόπο να την κάνω γρήγορα, ανώδυνα και με ελαφρά. Από την άλλη νιώθω ένοχη που βλέπω και συνειδητοποιώ τι γίνεται και διάλεξα να αποδράσω. Ναι, αρνούμαι να ζήσω σ'αυτή τη χώρα έτσι όπως είναι και το ξέρω πώς αυτό είναι εγωιστικό. Με πληγώνει αλλά το λέω και θα συνεχίσω να το λέω: Αν μπορείτε, φύγετε. Για οπουδήποτε. Για οσοδήποτε.
Final Stage: Acceptance
Νομίζω πώς η Ελλάδα έχει περάσει ήδη στο στάδιο της αποδοχής. Έχουμε κρίση. Το ξέρουμε. Το αποδεχόμαστε. Είναι πλέον δεδομένο. Βέβαια και πριν φύγω, πάλι κρίση είχαμε. Αλλά δεν θέλαμε να το πιστέψουμε. Ήμασταν στο πρώτο στάδιο, αυτό του Denial:
- "Κρίση; Τι κρίση; Όλο γκρίνια είμαστε οι Έλληνες πια, την καταστροφή φέρνουμε. Μια χαρά θα πάνε όλα, δεν χρειαζόμαστε βοήθεια."
- "Τι; Θα μεταφέρεις τα χρήματά σου στο εξωτερικό; Μα γιατί; Μην είσαι χαζή, δεν υπάρχει περίπτωση πτώχευσης."
Ίσως μερικοί ακόμα δεν θέλουν να το πιστέψουν. Αλλά όλο και λιγοστεύουν. Και το ότι είμαστε πλέον στο στάδιο της αποδοχής είναι ιδιαίτερα εμφανές στη στάση της οικογένειας και των φίλων όσων από εμάς φύγαμε.
Στην αρχή ήταν:
- "Ναι παππού. Θα πάει το παιδί να σπουδάσει έξω. Και σε δύο χρόνια θα γυρίσει πίσω να πιάσει δουλειά εδώ."
Μετά την πρώτη επίσκεψη ήταν:
- "Ναι παππού. Καλά περνάει το παιδί εκεί, είναι καλύτερα από εδώ. Πότε θα γυρίσει; Εεε, θα δούμε. Σύντομα."
Τώρα το ξέρουν, ότι δεν θα ξαναγυρίσουμε. Τουλάχιστον όχι στο άμεσο μελλον:
- "Ναι παππού. Καλά είναι το παιδί. Πότε θα γυρίσει; Και τι να κάνει να γυρίσει στην Ελλάδα παππού;"
Επίλογος
Μερικές φορές όταν συζητάω με φίλους, ίσως φαίνομαι κατενθουσιασμένη με την Ισπανία και δεν βλέπω τα στραβά τους κι εκεί. Ίσως υπερεκτιμώ κάποια πράγματα ή υποτιμώ τα πράγματα εδώ. Δεν διαφωνώ. Μπορεί να είναι αλήθεια. Άλλωστε δεν μπορώ να μην παρατηρήσω την αναλογία των πραγμάτων.
Το όπου φύγει-φύγει δεν είναι φαινόμενο Ελληνικό.
Και οι Ισπανοί ψάχνουν διεξόδους και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι φοιτητές. Λονδίνο, Σουηδία, Η.Π.Α... (Έχουν ιδιαίτερη αγάπη στις Η.Π.Α. και στα πανεπιστήμιά τους. Οι ευρωπαίοι φοιτητές φεύγουν για Αμερική και η Ευρώπη ψάχνει φοιτητές στην Ασία... Αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση που απαιτεί από μόνη της ένα post.)
Σκοπός μου δεν είναι να σας πείσω πόσο πιο ωραία είναι έξω, ούτε να σας πω για ακόμα μια φορά πόσο σκατά είναι τα πράγματα εδώ. Αυτό το ξέρετε καλύτερα από εμένα όσοι μένετε εδώ. Σκοπός μου είναι να πω όσα θέλω να φωνάξω, όσα θέλω να ακούσουν όσοι κοιμούνται εκεί έξω.
Και θα κλείσω το πρώτο μου post, παραθέτοντας μια ατάκα που μου είπε ένας φίλος Βαρκελωνέζος πριν μερικές μέρες και τη θυμήθηκα διαβάζοντας τις σημερινές ειδήσεις:
"Ευτυχώς που δεν πέρασε και η άλλη Ελληνική ομάδα (ο Ολυμπιακός) στο final 4 της Βαρκελώνης. Δε θέλουμε να μας καταστρέψετε την πόλη."
Τα σχόλια δικά σας...
Β.


