Εγώ πάντως το κρύο το συνήθισα
Με αφορμή το "Εγώ πάντως νιώθω κρύο" που διάβασα στη lifo και μ' έβαλε σε σκέψεις :-)
Ούτε εμένα μ' άρεσε ποτέ το κρύο. Η αλήθεια είναι ότι παραπονιέμαι για τον καιρό της Στοκχόλμης όλη την ώρα.
Εδώ τους τελευταίους 3 μήνες χιονίζει συνέχεια. Πού και πού ανεβαίνει λίγο η θερμοκρασία και βρέχει. Το χιόνι γίνεται πάγος, ο πάγος γίνεται λάσπη. Και μετά χιονίζει ξανά και πάλι απ' την αρχή. Δεν είναι ότι αυτή η χώρα δεν έχει εποχές. Αρκεί να προσέξεις τα χρώματα γύρω σου. Ειλικρινά, θα έλεγα ότι εδώ πιο έντονα από οπουδήποτε αλλού κατάλαβαίνω πότε αλλάζουν οι εποχές.
Δουλειές υπάρχουν και οι διαφορές με τα εργασιακά δεδομένα στην Ελλάδα είναι τεράστιες. Τα ωράρια είναι ελλαστικά, δεν υπάρχει άγχος, δεν κάνεις υπερωρίες, δεν τρως το μεσημεριανό σου γεύμα μπροστά στον υπολογιστή. Η δουλειά σου αξιολογείται και τα επιτευγματά σου αναγνωρίζονται. Οι κρατήσεις από το μισθό σου μεταφράζονται άμεσα σε κρατικές παροχές τις οποίες απολαμβάνεις καθημερινά.
Και όχι, δε νιώθω ξένη. Προφανώς πολλά πράγματα σε ξενίζουν στην αρχή, πολύ απλά γιατί έχεις συνηθίσει διαφορετικά. Γιατί όμως να επιμένεις ότι αυτό που εσύ έχεις συνηθίσει είναι το σωστό; Νέες εικόνες, νέες εμπειρίες και νέοι άνθρωποι. Αν τα αποδεχθείς, δε θα νιώθεις πια ξένη.
Εγώ δεν έφυγα από την Ελλάδα γιατί βαρέθηκα. Ούτε λόγω κρίσης. Στην πραγματικότητα τίποτα δεν ήταν στραβό στη ζωή μου πριν φύγω. Είχα μια υπέροχη δουλειά με καλές αποδοχές, καλούς φίλους, σπίτι, αυτοκίνητο. Εμφανίστηκε μια ευκαιρία για μάστερ και δεν το σκέφτηκα πολύ, έφυγα. Φυσικά, τότε πίστευα πως μετά τις σπουδές θα γυρνούσα πίσω. Δεν περίμενα να μπορώ να γυρίσω πίσω και να μη θέλω! "Έξω" είναι ωραία, είναι διαφορετικά, οι άνθρωποι είναι όντως ανοιχτόμυαλοι. Είναι ευγενικοί, φιλικοί, μορφωμένοι. Δεν υπάρχει ξενοφοβεία ούτε καχυποψία. Σχεδόν όλοι οι φίλοι μου είναι διασκορπισμένοι σε διάφορα μέρη στην Ευρώπη. Και αυτό είναι υπέροχο. Γιατί οι πτήσεις είναι φθηνές και μπορώ για σαββατοκύριακο να αρπάζω ένα αεροπλάνο και να τους επισκέπτομαι.
Είμαι 26 και ποτέ πιο φιλόδοξη. Μέσα στον πρώτο χρόνο αφότου έφυγα, όλα τα όνειρα, τα πλάνα, τα σχέδια μου πολλαπλασιάστηκαν. Άνοιξα τα μάτια μου και ξαφνικά ένιωσα ότι ο κόσμος είναι όλος δικός μου, όλος μπροστά μου. Πατρις; Τι εστί πατρις; Όχι, φυσικά και στην Ελλάδα του σήμερα δε γίνεται να ζήσεις ως νέος με πτυχία και να να πιάσουν τόπο τα λεφτά που οι γονείς σου επένδυσαν για να σε σπουδάσουν. Μην κάθεσαι εκεί λοιπόν και συνεχίζεις να τα χαραμίζεις. Φύγε!
Μπορεί τα φρούτα και τα λαχανικά να μην είναι από τον κήπο της γιαγιάς μου και να μη μυρίζουν χώμα. Και μπορεί το καλοκαίρι η θερμοκρασία να φτάνει μετά βίας τους 20. Αλλά η πόλη είναι όμορφη και πράσινη και καθαρή. Κι αν δε γνωρίζεις τους γείτονές σου, σκέφτηκες ποτέ να μαγειρέψεις κάτι και να πας να τους χτυπήσεις την πόρτα;
Όσο για την αντιμετώπιση των Ελλήνων από τα μέσα, νομίζω είναι σχεδόν παντού η ίδια. Και ειλικρινά, πολλές φορές προτιμώ τα δικά τους μέσα, από τα σάπια, τα γελοία τα δικά μας.
Δε μεγάλωσα καθόλου απότομα. Ίσα ίσα, νιώθω ακόμα 18. Αντί να σκέφτομαι την άδεια μου και τα μπάνια μου, σκέφτομαι σε ποια συναυλία να πάω την άλλη βδομάδα. Τόσα συγκροτήματα που δε θα έρχονταν στην Ελλάδα ποτέ κι εδώ έχουμε πρόβλημα σε ποιο να πρωτοπάμε. Σκέφτομαι για ποιά πόλη να κλείσω εισιτήρια για το επόμενο σ-κ. Σκέφτομαι σε ποια εταιρία να κάνω αίτηση για internship το καλοκαίρι. Ο μικρόκοσμός μου έγινε μακρόκοσμος. Είναι απέραντος, γεμάτος ευκαιρίες, προκλήσεις, γνώσεις κι εμπειρίες. Μου λείπει κι εμένα η γιαγιά μου και το χωριό μου και ο καφές με τους φίλους στην πλατεία. Αλλά, ήμαρτον, 3 ώρες απόσταση είναι μονάχα η Αθήνα! Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να επισκέπτομαι πού και πού :-)
Αβέβαιο και άγνωστο το μέλλον. Εκπληκτικό και συναρπαστικό! Ο κόσμος είναι απέραντος και έχουμε δει μόνο ένα μικρούτσικο κομμάτι. Φύγετε, τολμήστε, γνωρίστε, αποδεχτείτε. Να την αγαπάτε τη γιαγιά σας, αλλά προς θεού, μη μένετε στο χωριό σας να ποτίζετε λουλούδια!
Β.


