Αθήνα: countdown to crash?

Βαρκελώνη, χθες βράδυ. Περπατάω από ένα μπαρ προς τη στάση του λεωφορείου.

- "Σερβέσα-μπίαρ! Σερβέσα-μπίαρ αμίγκο!"

Καθώς πάσχουμε από έλλειψη περιπτέρων και 24ωρων ψιλικατζήδικων της γειτονιάς, είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο φαινόμενο εδώ, μετανάστες να πουλούν μπύρες στο δρόμο. Σε κάθε στενάκι του κέντρου, Πακιστανοί, Ινδοί, Άραβες και άλλοι διάφοροι μετανάστες, στέκονται με μια εξάδα "εστρέλλα" στο χέρι και φωνάζουν στους περαστικούς.

Πλησιάζω με τη συγκάτοικό μου η οποία προσπαθεί να κάνει παζάρι και να πάρει δύο κουτάκια στην τιμή του ενός. Η διεθνής λέξη "μαλάκα" ξεφεύγει από το στόμα μου και τα μάτια του πλανόδιου αστράφτουν.

- "Είστε Έλληνες;", ρωτάει σε σπαστά ελληνικά και χαμογελάει.

Πιάνουμε αμέσως κουβέντα σε μια περίεργη ελληνο-ισπανο-αγγλική διάλεκτο. Ζούσε και δούλευε Ελλάδα παλιά μου λέει. Πριν από δύο χρόνια. Μιλάει αρκετά καλά ελληνικά και φαίνεται ιδιαίτερα χαρούμενος που συζητά μαζί μου. Τον ρωτάω γιατί έφυγε και αν του φαίνεται καλύτερη η ζωή στην Ισπανία.

- "Ελλάδα πολύ ωραία. Ισπάνία shit.", μου λέει κατά λέξη και τον κοιτάζω κατάπληκτη. Πού ακριβώς ζούσε αυτός ο άνθρωπος; Σίγουρα μιλάει για Ελλάδα;

Αφού μιλήσαμε λίγο ακόμα, κατάλαβα γιατί το είπε. Ζούσε και δούλευε σε κάποιο χωριό στη Λακωνία. Όμως εγώ, για κάποιον (ανόητο;) λόγο υπέθεσα ότι με το Ελλάδα εννόησε Αθήνα. Και όχι άδικα ίσως, αφού ο μισός και παραπάνω πληθυσμός της χώρας έχει μαζευτεί σ'αυτή την πόλη.

- ~ -

Και πάλι σήμερα διαβάζω νέα, βλέπω τα βίντεο με τους ξυλοδαρμούς και τα επεισόδια και φρικάρω. Ένας φόνος προχθές και μετά το χάος.

Σύγχυση, θυμός και αηδία. 

Ο φάυλος κύκλος μίσους μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας.

Ο φαύλος κύκλος μίσους ακροδεξιών και μεταναστών.

Εικόνες παραπάνω από οικείες πια. Εικόνες που είχαν γίνει καθημερηνότητά μου όταν ζούσα Αθήνα αλλά εδώ και λίγο καιρό είχα ξεχάσει.

Δεν ξέρω αν πρέπει να ντραπώ, να στεναχωρηθώ ή να φωνάξω.

Προσπαθώ να σκεφτώ τι μπορεί να γίνει. Πώς μπορεί να γίνει. Και για άλλη μια φορά καταλήγω στο ίδιο (ακραίο;) συμπέρασμα: 

(Συγχωρείστε μου την παρακάτω συσχέτιση, αλλά δεν μπορούσα παρά να το σκεφτώ έτσι)

 

Η ζωή στην Αθήνα είναι σαν παλιό λογισμικό γραμμένο σε Fortran.

 

Του κάναμε ένα μικρό "συμμάζεμα-update" το 2004 για τους Ολυμπιακούς και από τότε το έχουμε αφήσει στη μοίρα του.

Κανείς δεν καταλαβαίνει απόλυτα πώς λειτουργεί και κανείς δεν μπορεί να το ελέγξει πια.

Είναι γεμάτο "bugs" τα οποία προσπαθούμε να καλύπτουμε πρόχειρα και τσαπατσούλικα. 

Με κώδικα τόσο δυσνόητο που φοβάσαι να τον πειράξεις μήπως και σταματήσει να λειτουργεί.

Κι όσοι θαρραλέοι επιχείρησαν να βελτιώσουν κάτι, συνήθως κατέστρεψαν κάτι άλλο.

Αυτοί που το έστησαν έχουν φύγει πια και έχουν αφήσει πίσω κάτι χωρίς δομή και χωρίς συνοχή.

Κώδικα που χτίστηκε αυξητικά με το μοντέλο του καταρράκτη.

Ένα σύστημα που έχει φτάσει σε κορεσμό. Σύστημα που δεν κάνει scale. 

Κι αυτό σημαίνει ότι δεν μπορέι να εξυπηρετήσει άλλα requests.

Κι όταν το σύστημα δεν είναι scalable, δύο είναι οι επιλογές:

Είτε θα αλλάξουμε πλατφόρμα και θα το ξαναχτίσουμε με άλλη λογική, είτε οι δυσαρεστημένοι "πελάτες" μας θα μας εγκαταλείψουν.

Dsc_0870
*φωτό από: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=942298

 

Όπως και να έχει, υπάρχει ένα τίμημα. 

Είναι ακριβό, αλλά κάποτε και κάπως θα πρέπει να το πληρώσουμε.

B.
Tagged Opinions